„Inspiracje” to projekt stowarzyszenia. Jego cel jest jasny – zaprezentować kobiety, które odniosły sukces w życiu i biznesie – by pokazać, że można i… jak to się robi.

Niedawno w Muzeum Mazowieckim o swojej karierze opowiadała projektantka mody Teresa Rosati. W czwartek w Domu Darmstadt o godz. 17 rozpocznie się spotkanie z Agatą Młynarską, dziennikarką, prezenterką, twórczynią portalu www.onaonaona.com – piękne strony kobiety. Strona ta zdobyła nominację do nagrody Róże Gali 2011 w kategorii debiut. Razem z Młynarską „odpowiedzialne” za sukces portalu są Agata Jakóbczak z Agencji Artystycznej Face oraz Kaja Kieniewicz, kulturoznawca i producentka filmowa.
Agata Młynarska opowie w Płocku o swojej karierze i być może zainspiruje płocczanki do własnych działań.
Spotkanie w Domu Darmstadt jest otwarte i bezpłatne.
Gazeta.pl, 2011-11-02

Teresa Rosati – żona Dariusza, byłego ministra spraw zagranicznych i matka aktorki Weroniki – przyjechała do Płocka na zaproszenie stowarzyszenia Czas Kobiety. Wieczorne spotkanie z nią w Muzeum Mazowieckim odbyło się w ramach projektu „Inspiracje”, dofinansowanego przez Urząd Miasta. Tłumnie przyszły głównie panie, było też kilku mężczyzn. Teresa Rosati – skromnie ubrana w czarne spodnie i żakiet typu tunika – odkrywała przed wszystkimi świat własnej pasji.

Teresa jak my, a z Polski

- Moda fascynowała mnie od zawsze, już jako 12-letnia dziewczynka uwielbiałam tkaniny, kroje, lubiłam coś szyć i przerabiać – zaczęła opowieść. I podkreślała, że może by nie odkryła w sobie tej pasji, gdyby w szkole, najpierw podstawowej, a potem w liceum dla dziewcząt, nie było lekcji robót ręcznych, na których uczono ją szycia, robienia wykrojów. Czasy były przaśne, ale za to było dużo sklepów z tkaninami. Szyła więc dla siebie ubrania, czasem przerabiała coś z szafy mamy. Na studiach wyróżniała się strojami. – Potem usłyszałam taką uwagę: „Ta Rosati zawsze ubierała się w Peweksach” – opowiadała. – To był dla mnie ogromny komplement.

Studiowała handel zagraniczny na SGPiS, bo miała łatwość uczenia się języków. Wtedy uważała, że jej zainteresowania są czymś naturalnym dla każdej dziewczyny, a nie sposobem na życie. Potem, już jako pani Rosati, weszła w świat dyplomacji. Poznawała rządzących całego świata, zasady etykiety. – Bywało, że np. Australijka komentowała w rozmowie z Japonką: „Zobacz, ta Teresa wygląda zupełnie jak my, a jest z Polski!”. Kiedy Dariusz Rosati przestał być ministrem i zaczęli prowadzić bardziej usystematyzowane życie, pani Teresa zaczęła się zastanawiać, czym ona sama ma się zająć. – I wtedy mąż powiedział: „Rób to, co jest twoją pasją, zajmij się modą” – mówiła płocczankom, jak zaczęła się jej światowa kariera.

Polki OK, Polacy – niespecjalnie

Płocczanki pytały, czy w świecie mody liczy się ulica warszawska. Oczywiście! Według Teresy Rosati Polki ubierają się bardzo dobrze, z jej obserwacji wynika też, że na przestrzeni lat niknie różnica między Polką ze stołecznej ulicy a tą z mniejszego miasta czy choćby wiejskiej uliczki. – Co ciekawe – mówiła projektantka – zmieniło się podejście do swojego wyglądu pań w wieku średnim i starszym. Kiedyś uważały, że już nie muszą być modne, starać się, a teraz są atrakcyjne i zadbane.

- A może pani podpowie, jak sobie poradzić z wyjątkowo krnąbrnym mężem… – spytała jedna z kobiet głosem, w którym irytacja mieszała się ze zniechęceniem.

- Cierpliwością, bardzo dużą cierpliwością – odparła Rosati. – To niestety może trwać bardzo długo, nawet kilka lat.

Ale widzi światełko w tunelu, bo dla panów jest coraz więcej frapujących modowych propozycji. Przy okazji zdradziła, że jej mąż jest fanem Wólczanki.

Inna płocczanka: – Wiele lat byłam w Anglii, pracowałam jako tłumaczka. I niestety rodacy nie prezentują się dobrze. I to zarówno w kwestii ubrania, jak i higieny.

Gość tylko westchnął: – To prawda, niestety. Nieraz z Weroniką idziemy gdzieś w Stanach ulicą i typujemy: „O! to jest Polak”. I okazuje się, że mamy rację. Poznajemy ich po brudnych butach i spodniach w harmonijkę.
Jak na jaką okazję

Rosati uczula, że należy ubierać się stosownie do okazji. Jeśli mamy zaproszenie na spotkanie biznesowe, lunch, koktajl, nie wypada pokazać się na nim w sweterku czy stroju balowym. Jej dobra rada dla zapraszających – należy podać w zaproszeniu rodzaj obowiązującego stroju. Np. „obowiązują stroje koktajlowe”. Czyli co? – Może to być mała czarna, ale także mała czerwona lub mała kremowa – tłumaczyła projektantka. – Tak warto się ubierać także na przyjęcie imieninowe czy np. na wieczór wigilijny.

Do pracy w urzędach, kancelariach itp. panie nie powinny raczej wkładać sweterków, pożądany dla nich strój to żakiety w stonowanych barwach. – To zasada dla wszystkich kobiet – mówiła Teresa Rosati. – Pamiętam, jak głupio się poczułam, kiedy w jednej z kancelarii prawnych powitała mnie sekretarka w bluzce kończącej się zaraz

pod biustem… A za chwilę wyszła jej szefowa w bardzo eleganckim kostiumie.

W tym wszystkim jest jedna podstawowa zasada – kiedy już wystroimy się w stosowną np. małą czarną, nie wystarczy zobaczyć się w lustrze z przodu i poczuć zadowolenie. Warto obejrzeć się z każdej strony. – Nieżyjący już aktor Krzysztof Kolberger, który też zajmował się modą i ze znajomym wypuścił nawet jedną swoją kolekcję, opowiadał mi o pokazie w teatrze – przytoczyła anegdotę. – Na wybieg wyszły wszystkie aktorki Teatru Narodowego. Wśród nich ta, w której Kolberger podkochiwał się od zawsze. Opowiadał: „Kiedy ją zobaczyłem w tej małej czarnej, którą prezentowała… od razu się odkochałem!”.

Kilka dobrych rad

„Gazeta” poprosiła Teresę Rosati o wskazanie, co jest zdecydowanie niemodne i o kilka rad, jak się dobrze ubierać. – Trudno być tak zupełnie niemodnym – odpowiedziała projektantka – bo moda ma tak wiele trendów, że zawsze w którymś się zmieścimy. Jednak udało się znaleźć to, co jest zdecydowanie passe: – - – bardzo spiczaste buty z noskami, które aż się zawijają; – - – dziwaczne pierzaste kokardy we włosach dojrzałej kobiety; – - – markowe rzeczy z wielkimi nazwami firmy, np. ogromne Versace na torebce (dotyczy to także strojów sportowych); – - – wszelkie duże jaskrawe aplikacje, np. złote czy purpurowe, brokatowe.

A oto czym się kierować przy doborze stroju: – - – dopasowywać go zawsze do swojej osobowości, figury i okoliczności; – - – nie ubierać się na siłę w coś tylko dlatego, że jest modne, nawiązywać do trendów, ale szukać dobrych związków między „starym” a „nowym”; – - – być pół kroku za aktualnymi trendami; – - – nie przesadzać w dekoltach, rozcięciach i przezroczystościach.
Anna Lewandowska, Gazeta.pl, 2011-21-10

Sama Teresa Rosati jest absolwentką warszawskiej SGPiS (dziś to Szkoła Główna Handlowa), na której ukończyła handel zagraniczny. Jako projektantka mody zadebiutowała w 1988 r.; w warszawskiej Zachęcie pokazała swoją kolekcję i od razu odniosła wielka sukces. Specjalizuje się w kreacjach koktajlowych, wieczorowych i ślubnych. Stawia na tkaniny eleganckie i bardzo kobiece. Bardzo szybko weszła do kręgu najlepszych polskich projektantów mody. Za swoje kolekcje dostała bardzo dużo prestiżowych wyróżnień, wielokrotnie znajdowała też miejsce wśród 50 najbardziej wpływowych kobiet w kraju. W 2000 r. czytelniczki czasopisma „Pani” wybrały ją do grona stu najwybitniejszych Polek.
Teresa Rosati znana jest również za granicą, gdzie także odnosi sukcesy. Pokazy mody jej autorstwa są transmitowane przez najbardziej docenianą w branży międzynarodową telewizję FashionTV, ale także przez NBC News. Ze swoimi pokazami gościła m.in. na festiwalu filmowym w Cannes, była gościem specjalnym na gali w Mediolanie. W zaprojektowane przez nią stroje ubierają się Jolanta Kwaśniewska, dziennikarka Anita Werner, aktorka Katarzyna Skrzynecka i gwiazda popkultury Doda.

Jak widać z powyższego skróconego opisu – spotkanie z Teresą Rosati to nie lada gratka dla płocczanek.

- Z panią Rosati umówiłyśmy się na to spotkanie na ostatnim Kongresie Kobiet – mówi Urszula Bereszczyńska ze stowarzyszenia Czas Kobiety. – Po pierwsze jest ona doskonałym przykładem na to, że kobiety mogą zrobić karierę. Po drugie – panie, dążąc do uzyskania pełni swoich praw, nie zatracają pierwiastka kobiecości, lubią się dobrze ubierać, wyglądać, poczuć damami w każdym calu. Pani Teresa chętnie przyjęła nasze zaproszenie. Zapraszamy na spotkanie z nią wszystkie płocczanki.

Spotkanie z Teresą Rosati w Muzeum Mazowieckim rozpocznie się o godz. 17.
Anna Lewandowska, Gazeta.pl, 2011- 19-10

We wtorek członkinie Czasu Kobiety spotkały się, żeby uzgodnić ostatnie przygotowania do wyjazdu. W stowarzyszeniu jest aktualnie ponad 30 pań, ale mają też grono sympatyczek. Są właścicielki firm, nauczycielki, jest chemiczka, księgowa, specjalistka ochrony środowiska, kosmetyczka, pracownica sądu… Członkinie honorowe to popularna aktorka Grażyna Zielińska, fotografka Halina Płuciennik oraz prof. Anna Stogowska.
Wszystkie one to osoby przebojowe, przedsiębiorcze, które chcą samodzielnie osiągnąć coś w życiu. Mają od 30 do 50+ lat. To, co je łączy, to m.in. potrzeba wspólnoty, solidarności i działania.

Płocczanki z Czasu Kobiety są eleganckie, mają poczucie humoru i dystans do samych siebie. Podkreślają swoją kobiecość, bo dobrze się w niej czują. Ponieważ są z Płocka, w którym ton nadaje secesja, często odnoszą się do tamtej epoki. Niemała w tym zasługa Iwony Wierzbickiej, która w stowarzyszeniu jest szefową Rady Programowej, a zawodowo – prezeską Agencji Rewitalizacji Starówki. Panie z okazji miejskich świąt lubią spacerować po ulicach w strojach z epoki, a na kongres…

- Na kongres uszyłyśmy sobie sukienki w stylu art deco – opowiadają. – Wyjedziemy w nich już z Płocka i w nich będziemy się prezentować w Warszawie.

We wtorek panie rozmawiały też o zmianach w swoim statucie. Te są właściwie gotowe. Chodzi o to, że dotychczasowy statut okazał się niewystarczający na ich ambicje wejścia w życie miasta, środowiska. One chcą uczestniczyć, inspirować, przeprowadzać szerokie działania z zakresu kultury, edukacji, biznesu.

- Stowarzyszenie Czas Kobiety jest organizacją społeczno-kulturalną, niezależną politycznie i wyznaniowo – opowiada szefowa stowarzyszenia. – Jego intencją jest promowanie różnych form aktywności społecznej, integrowanie różnych środowisk i kultur, upowszechnianie i ochrona praw kobiet. W celach statutowych uwzględniamy również współpracę z organizacjami kobiecymi, rządowymi, pozarządowymi i biznesowymi w kraju oraz za granicą, a także kształtowanie świadomości społeczeństwa obywatelskiego.

Po co jadą na kongres? – Bo wszystko, co tam się dzieje, dotyczy nas – mówi Iwona Wierzbicka. – A my chcemy wiedzieć, co się dzieje w Polsce i poza nią, żeby móc się włączać w życie społeczne. Ten kongres jest pierwszym o zasięgu europejskim, co wiąże się z polską prezydencją w UE. Dlatego jedzie nas tak liczna grupa.

Urszula Bereszczyńska-Ambroziak przekonuje: – Na takich spotkaniach dostajemy niesamowitą dawkę energii, powera, który jest nam potrzebny do dalszej pracy. I chcemy pokazać, że w Płocku też jesteśmy – wartościowe kobiety, które wiele potrafią, którym się chce. Będziemy nawet miały transparent z napisem: Czas Kobiety Płock.

Już na miejscu panie się podzielą, wybiorą najbardziej interesujące je panele. Swój udział w III Międzynarodowym Kongresie Kobiet zapowiedziała rekordowa liczba osób – ponad 5 tysięcy. Liderkami są tak znane panie jak choćby Henryka Bochniarz czy Magdalena Środa. Podczas kongresu przyznana zostanie coroczna Nagroda Kongresu Kobiet. W poprzednich latach otrzymały je prof. Maria Janion i Henryka Krzywonos. Kto zostanie laureatką tegorocznej nagrody – jeszcze nie wiadomo.
Anna Lewandowska, Gazeta.pl, 2011-09-16

Wiele było w Płocku kobiet, któ­re swoją postawą i zaangażowa­niem w rozwój miasta zasługują na naszą pamięć. Dziś już trochę za­pomniane, postanowiła przypom­nieć profesor dr hab. Anna Maria Stogowska, historyk i regionalista, też płocczanka. Po ukończeniu LO im. Stanisława Małachowskiego, wybrała studia na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toru­niu. Była dyrektorem Biblioteki im. Zielińskich oraz Archiwum Państwowego. Jest autorką 10 książek i ponad 100 artykułów na­ukowych.

W najnowszej pozycji Znako­mite płocczanki w ośmiu rozdzia­łach zostały sportretowane niez­wykłe postacie. Maria Macieszy­na (1869-1953) – kronikarka dziejów Płocka, nauczycielka, działaczka społeczna, występo­wała w swoich artykułach w obronie kobiet i popierała rów­nouprawnienie. Gromadziła też liczne zbiory przyrodnicze, które przekazała do Muzeum. To m.in. jej Płock zawdzięczał powstanie ogródka jordanowskiego przy Gimnazjum im. Jagiełły. Irena Płoska-Łoś w Płocku spędziła dzieciństwo. Potem wraz z ro­dzicami mieszkała w Warsza­wie. W czasie powstania war­szawskiego była sanitariuszką. Dostała się do stalagu w Ober­langen. Po wyzwoleniu służyła w II Korpusie we Włoszech. Zmarła na emigracji w Brazylii. W rozdziale jej poświęconym przeczytamy, jak wyglądały lata szkolne spędzone w Płocku w ćwiczeniówce przy Semina­rium Żeńskim i w gimnazjum Reginy Żółkiewskiej. Jadwiga Stypułkowska, córka Dominika Staszewskiego, odnotowała ży­cie pod okupacją hitlerowską w swoim pamiętniku, który pi­sała dla męża będącego w An­glii. Halina Rutska tworzyła mu­zeum TNP i pisała piękne listy o Płocku. Halina Jawniszko była płocką malarką. Spod jej pędzla wyszło wiele krajobrazów mia­sta. Marcelina Rościszewska – broniła miasta przed bolszewika­mi, za co została odznaczona Krzyżem Walecznych przez Marszałka Piłsudskiego, była Komendantką Narodowej Służby Kobiet Polskich, przełożoną najsłynniejszej w Płocku szkoły dla dziewcząt, działała społecznie. Maria Płoska była „pracownicą oświatowo-niepodległościową”, jak nazwał ją doktor Aleksander Maciesza. Działała w Kole Ziemia­nek, prowadziła ochronki dla dzieci

i organizowała tajne nauczanie. Maria Kieffer-Kostanecka (1913- 1988) jako pierwsza kobieta opra­cowała dzieje Płocka. – Wybrałam kilka postaci, którym Płock zaw­dzięcza wiele w dziedzinie kultury. Ta książka jest trochę inna, ale z pełnym warsztatem historyka – mówiła na promocji profesor Sto­gowska. Oprócz bardzo ciekawych portretów, w książce znajdziemy też ilustracje i zdjęcia. Warto pod­kreślić, że materiał do publikacji stanowią listy, pamiętniki, notatki prasowe, a więc autentyczne zapisy o życiu miasta i jego mieszkańców.

Książkę wydało Stowarzyszenie „Czas Kobiety”. To ich pierwszy projekt, ale jak zapowiadają panie z zarządu: Iwona Wierzbicka i Ur­szula Ambroziak-Bereszczyńska, już są pomysły na prezentacje ko­lejnych, znakomitych płocczanek, kobiet, które „(…) nie mają swoich pomników. Nie są uwiecznione w nazwach ulic”. Promocję uświet­nił koncert młodych płockich muzyków: Aleksandry Kelm, Zuzanny Parulskiej, Igora Torbickiego, Mar­tyny Bierek.

Tygodnik Płocki, 2010-12-21